altijd schieten woorden te kort

'Ik heb in Parijs op een tentoonstelling een vreemd geel vlekje gezien.' Het lezen van deze ene zin veranderde mijn kijken. Naar kunst. Vooral: het opende mijn kunstenaarsziel voor Bonnard. Dank je wel, Bernard! Onafgebroken. Met vlagen onophoudelijk bewonderen (in plaatjes).
Ik maakte in gedachten een vreugdesprongetje zondag. M.D. schreef treffend over het creëren en Bonnard was haar zielsverwant.  Dat blijft hangen. Het onvoorspelbare. Loslaten toelaten. Herkijken. Bevragen. De durf. Omdat het niet anders kan.

Bij die zondagse koffie dacht ik verder. Noteerde. Dat dit misschien het verschil maakt tussen topsport en cultuur. De doelstellingen durven bijschaven. Herbevragen. Durven aanvaarden dat het anders kan lopen dan je vooraf stelde. Dat het even waardevol kan zijn. Volmaakter.
Gespreksstof voor bij een andere koffie. Als ik ooit de kans krijg...

nieuw begin

Dochterlief zet een (voorlopig) punt achter een jarenlange passie. Sinds september 2011 kwam alles in een stroomversnelling voor haar. Ze werd gescout in een kleine club, uitgenodigd voor selectietrainingen in Vilvoorde en tenslotte geselecteerd voor de topsport volleybalschool.

Sinds april is ze ziek. Van twintig uur sporten in de week, kon ze van de één op de andere dag geen lichamelijke inspanningen meer aan. Zelfs de trap opgaan was te uitputtend voor haar.
Ze had zware maanden achter zich liggen. Mentale druk om prestatievermindering, motivatieverlies, gewichtsverlies. In december werd ik aangesproken dat er een vermoeden van anorexia was. Het was alsof ik een klap recht in het gezicht kreeg. De weekends thuis werd er veel (en gezond) gegeten. Ik had daar niets van gemerkt. Al snel werd ik gerustgesteld dat dit niet het probleem was.
Eind februari kreeg ze te horen dat er onvoldoende kwaliteit was om vanaf september '14 door te gaan met de opleiding als young yellow tiger. Ze bleef doorgaan. Alles geven alsof ze deze boodschap niet gekregen had.

Sinds april leerden we de keerzijde van het topsportgebeuren kennen. Ik kan er een spreekwoordelijk boek over schrijven. Een dubbel verhaal. Van woede, frustratie en onbegrip. Onmacht. Van onvoorwaardelijk steunen en meevoelen.

Meetrainen met de groep lukte niet meer. School gaan vroeg de weinige kracht en concentratie die ze nog over had. Er werd niets gevonden wat aanleiding kon geven tot haar extreme vermoeidheid. Bloedtesten gaven geen uitsluitsel. Tot ze eind mei getest kon worden bij BLITS, in de VUB.
Begin juni volgde de diagnose: non-functional overreaching. Het syndroom sluimerde vermoedelijk al voor het jaareinde in haar lichaam...

Vier maanden lang kon ze noch sporten, noch inspanningen doen die ze gewoon was. Sinds vorige week kreeg ze groen licht voor haar revalidatie. Onder deskundige begeleiding bouwt ze haar sportieve droom weer op. Ze concentreert zich nu volledig op haar herstel.

Ik ben fier op haar. Hoe hard de afgelopen maanden vol onzekerheid en nieuwe keuzes ook voor haar waren. Ze is er op een krachtige manier doorheen geraakt. Zo ken ik haar. Een doorbijter. Haar mooie glimlach is terug. Ze durft te blijven dromen.

Zonder volleybal. Een nieuw begin.
Dat het mooi mag worden.


*foto's kopieerde ik van de facebook-pagina van de young yellow tigers. De groepsfoto (bij de laatste wedstrijd) is door Chantal De Troch genomen.

conversation

"I do not read a book. I hold a conversation with the author."

beginnen

Een tussendoortje van vorige week met heel veel water en wat kleur. Het mag even rusten op het inspiratiebord. Om de week goed te beginnen. Ernaast de voorzijde van het weekendmagazine. Daar kan ik een hele tijd naar staren. Zo mooi gevat vind ik die. De tastbare aanwezigheid van de kunstenaar. Dan heb ik niet veel woorden meer nodig om toch aan het werk te gaan, ook al ben ik de dertig al lang voorbij.
En dan vergeet ik hoe we ons gisteren ergerden aan het onsportieve gedrag van enkele speelsters van de tegenpartij. Hoe zij zich - we tellen een verschil van bijna twintig jaar in leeftijd met 'onze' speelsters- opstellen, over het veld bewegen alsof ze een show lopen en verbaal in de tegenaanval gaan (en daar zal een reden voor zijn). Eerlijk duurt nog altijd het langst. En wij wonnen!

gestart

Ik ben nochtans de vrouw van 'alles op z'n tijd'. Maar begin januari kan ik het niet laten zo snel mogelijk ontluikende knollen (liefst blauwe druifjes) en takken met fris groen in huis te halen. Dan begint het jaar pas echt voor mij.

Voor onze nationale volleybalploegen is dit jaar schitterend gestart. Zowel de dames als de heren hebben zich krachtig geplaatst voor het WK. (Maar wie had dit nog niet gehoord?) Gisteren werd de opleiding van de topsport volleybalschool geduid in het journaal, want daar wordt hard en intensief gewerkt om jonge talenten tot een spraakmakend niveau te tillen. Zo vanzelfsprekend is het hele verhaal niet.

Ergens is een jong geel tijgertje te herkennen.

gele tijgertjes

Het seizoen is begonnen. Vandaag speelde dochterlief voor het eerst voor de nationale driekleur een volleybalwedstrijd. De meisjes hebben voor elk punt gevochten als jonge gele tijgertjes. Hun eerste wedstrijd samen tegen een damesploeg met jarenlange ervaring. Het publiek was het unaniem eens: daar zit groeikracht in.
Inspiratie halen ze ongetwijfeld bij hun 'grote zussen' de yellow tigers die brons haalden bij de Europese kampioenschappen. Met spanning kijken we uit hoe de red dragons zullen spelen dit weekend in Denemarken.
Volleybal dus. Van 's morgen tot 's avonds. Wie had dat ooit gedacht!

zoet

Sport en zoet zijn geen goede vrienden. En toch breng ik beide samen in één bericht. Om dochterlief niet te veel in verleiding te brengen wordt er nog zelden gebakken in het weekend. Zij verkiest andere tussendoortjes. Gezond en sportvriendelijk.
Onlangs bladerde ik de kooktijdschriften door. Recepten werden uitgescheurd en op stapeltjes gelegd. Het viel op dat lekker zoet in de meerderheid was en één recept wou ik toch eens uit proberen. De kersen-pistachetaart. Aangezien dochterslief verwent mogen worden in volle studietijd, ging ik deze morgen vroeg aan het bakken. Met de restjes maakte ik hartige sesamhartjes voor straks bij de 'gezonde' pastaschotel. En ongetwijfeld zal er bij het middagmaal nog flink doorgepraat worden over gisteren. De wedstrijd waarin het Red Dragons herenvolleyteam streed om zijn doorstroming naar het
EK. De spanning was te snijden. De strijd ging vaak gelijk op. Tenslotte kon onze nationale ploeg met een golden set de wedstrijd winnen. Gelukkig waren we die avond gestart met een ontspannende wedstrijd: bekende sporters tegen bekende Vlamingen uit de media.
(En hoe herken je de jeugd op tv? Aan hun gsm. Alsof ze ermee vergroeid zijn.)

Straks dus, wanneer dochterslief de Franse taal en fysica verder instuderen, trek ik me terug voor groene dagdromen. We onderbreken even voor zoet onderonsje. De gesprekken zullen vanzelf komen.

meer kleur

Meer kleur buiten dat ik binnen kan halen. In kleine getallen. Wisselend. Om het grijs van buiten wat te verzachten. Onze zaterdag was meer rood, geel en zwart gekleurd. We moedigden het nationale herenvolleyteam aan te Kortrijk. Ze streefden ernaar de derde kwalificatieronde voor het WK te halen . Roemenië was sterk, maar de Belgen haalden het! Wat een sfeer. Mijn handen waren rood geklapt, de waaier bracht wat frisse wind. Dochterslief keken met een scheef oog of het nog binnen de perken viel. Ik heb genoten, laten we vooral dat niet vergeten.

winnen of verliezen

 

 

De zon schijnt heerlijk. De werktafel baadt in licht. Schaduwen spelen. Na een drukke vakantieweek kom ik maar traag op gang. Ik kijk naar wat te wachten hangt. Of ik er iets mee kan vandaag. Of ik verder op zoek ga. Samenvoeg. Herstel. Of wordt het  enkel treuzelen en vooruit schuiven?

 

Gisteren juichten we met de winnende ploeg van coach Fien en voelden intens mee met de damesploeg die niet met de beker huiswaarts kon. Wat een contrast aan gevoelens op het veld!

Terwijl er voor de ene ploeg feestelijke slingers uit de lucht dwarrelden, stond de andere ploeg verweesd toe te kijken. Zowel bij heren als bij dames. Voor één maal wil je gewoon vergeten dat die wereld keihard is. Geen grijszones. Het is zwart of het is wit. Wil je ze allemaal in de armen sluiten en fluisteren dat je zo genoot van hun spel.

 

Gewonnen of verloren. Ik wens jullie een fijne week toe.