voor Alice

We houden het vol om elke week een nieuwe quote op het bordje te schrijven. Vorige week stond er dat je niet moet wachten tot de storm voorbij is, dat je moet leren dansen in de regen.

Gisteren las ik bij Simone de Bauvoir dat ze Catherine Dunham had zien dansen (28 november 1948). ' ... een zwarte Amerikaanse vrouw, die zowel antropologe als danseres is. Nadat ze ergens in de VS was afgestudeerd, heeft ze zich in Brazilië en Cuba verdiept in de primitieve zwarte dans en nu heeft ze een grote groep zwarte dansers om zich heen en danst ze zelf ook, en probeert ze het publiek een indruk te geven van de Caribische dans. Ik hoorde dat ze in Chicago niet veel succes had. Ze is ook niet echt goed, want de woestheid die ze wil laten zien is in werkelijkheid een tamme voorstelling. 'Le tout Paris' zoals dat heet, was erbij aanwezig, ik zag Jean Cocteau en de mooie Josephine Baker in een prachtig wit gewaad: het hoogtepunt van de avond...'

Dus zocht ik even naar deze dame en vond dit stukje dans: Stormy Weather.

één

Eén museum. Toen dochterslief nog klein waren kreeg ik hen zonder morren mee naar dit ene museum. Het begon altijd met een loopspel bij de kerkhofmuur. Terwijl ik rustig rond kon kijken, speelden zij een spel met de spiegels die er in overvloed waren. En ze luisterden naar het vogeltje.

Het Roger Raveelmuseum. Het vogeltje is niet meer. Je kan je er nog steeds spiegelen. We keken er naar de toets van de schilder.

Onze uitstap was best bijzonder. De afgelopen jaren zaten we nagenoeg enkel samen in de wagen heen en terug richting internaat of naar een training of wedstrijd.

Eén museumzondag. Voor dochterlief voldoende voor een heel jaar.

keukendroom

We hebben een keukendroom. Al heel lang. Heel erg lang. Centraal in die droom staat een eiland. Om gezellig te keuvelen terwijl het eten wordt klaar gemaakt. De dag te starten of hem door te praten. Met voldoende opberguimte. Een groot fornuis en oven. Liefst een keuken waar je nooit de afwas ziet staan.
Alice zet die droom om in ontelbare plannetjes. Of een maquette. Als deze.
Of die droom ooit gerealiseerd wordt? Laat ons hopen. Maar zonder het televisiescherm aan de muur, Alice. Zonder!

start

Dochterlief schreef een quote op het krijtbord in de badkamer.
Never be afraid...

gevlochten

nieuw begin

Dochterlief zet een (voorlopig) punt achter een jarenlange passie. Sinds september 2011 kwam alles in een stroomversnelling voor haar. Ze werd gescout in een kleine club, uitgenodigd voor selectietrainingen in Vilvoorde en tenslotte geselecteerd voor de topsport volleybalschool.

Sinds april is ze ziek. Van twintig uur sporten in de week, kon ze van de één op de andere dag geen lichamelijke inspanningen meer aan. Zelfs de trap opgaan was te uitputtend voor haar.
Ze had zware maanden achter zich liggen. Mentale druk om prestatievermindering, motivatieverlies, gewichtsverlies. In december werd ik aangesproken dat er een vermoeden van anorexia was. Het was alsof ik een klap recht in het gezicht kreeg. De weekends thuis werd er veel (en gezond) gegeten. Ik had daar niets van gemerkt. Al snel werd ik gerustgesteld dat dit niet het probleem was.
Eind februari kreeg ze te horen dat er onvoldoende kwaliteit was om vanaf september '14 door te gaan met de opleiding als young yellow tiger. Ze bleef doorgaan. Alles geven alsof ze deze boodschap niet gekregen had.

Sinds april leerden we de keerzijde van het topsportgebeuren kennen. Ik kan er een spreekwoordelijk boek over schrijven. Een dubbel verhaal. Van woede, frustratie en onbegrip. Onmacht. Van onvoorwaardelijk steunen en meevoelen.

Meetrainen met de groep lukte niet meer. School gaan vroeg de weinige kracht en concentratie die ze nog over had. Er werd niets gevonden wat aanleiding kon geven tot haar extreme vermoeidheid. Bloedtesten gaven geen uitsluitsel. Tot ze eind mei getest kon worden bij BLITS, in de VUB.
Begin juni volgde de diagnose: non-functional overreaching. Het syndroom sluimerde vermoedelijk al voor het jaareinde in haar lichaam...

Vier maanden lang kon ze noch sporten, noch inspanningen doen die ze gewoon was. Sinds vorige week kreeg ze groen licht voor haar revalidatie. Onder deskundige begeleiding bouwt ze haar sportieve droom weer op. Ze concentreert zich nu volledig op haar herstel.

Ik ben fier op haar. Hoe hard de afgelopen maanden vol onzekerheid en nieuwe keuzes ook voor haar waren. Ze is er op een krachtige manier doorheen geraakt. Zo ken ik haar. Een doorbijter. Haar mooie glimlach is terug. Ze durft te blijven dromen.

Zonder volleybal. Een nieuw begin.
Dat het mooi mag worden.


*foto's kopieerde ik van de facebook-pagina van de young yellow tigers. De groepsfoto (bij de laatste wedstrijd) is door Chantal De Troch genomen.

Moedige meiden, zijn het. De oudste groep - waaronder dochterlief - is deze ochtend met de fiets vertrokken op kamp. Niemand is het gewoon om ver te fietsen. Nieuwsgierig naar de verhalen.

Morgen vertrekken de andere kinderen en wij. De kookploeg. Tien dagen lang ravottende meisjes verwennen met eten en lekkernijen. Mee lachen en huilen of huilen van het lachen. Soms wat bezorgd zijn. Genieten van vrolijke meiden. Beetje troosten. Zorgen dat ze op tijd kunnen aanschuiven in de refter. Weinig slapen. Regen of zon. We trekken het ons niet aan.

Afgelopen jaren heb ik heel (heel heel veel) babbels gehad met dochterslief over hun haar. De uitbundigheid van de krullen. De stugheid. Niets mee aan te vangen. Ze wilden de wind in hun haar voelen. Een zwiepende paardenstaart hebben. Uren vraagt het om het toonbaar te maken...

Eindelijk aanvaarden ze het. Beetje bij beetje. Omdat zoveel vrouwen met Afrikaanse roots het ook doen.
Alice was creatief met vlechten en opsteken. Florence durfde het aan om zonder dot de deur uit te gaan.
Dit moest ik vastleggen. Dit moment.

genieten

Een zonovergoten dag. Bezoek van een jongen die geen moeite moet doen welk meisjeshart dan ook te veroveren. Dochterlief die erom smeekt niet gezien te worden. Zonnige ditjes en datjes. Alles door elkaar.
Genieten van weinig. Of is weinig juist veel?

vertragen

Het kwam zomaar in ons op. Zin om traag door de Vlaamse en Zeeuwse polders te rijden. Het zand tussen de tenen te voelen. Onder de wijde zeelucht te eten. Te rusten. Schuimende golven over de voeten heen te laten stromen.
We deden het en genoten. Ik zag een glimlach die me goud waard is. Dat beetje dat we nodig hadden om de volgende dagen te trotseren.

opbeuren

Wanneer een opwekkend praatje niet helpt, zoek ik naar andere hulpmiddeltjes om dochterslief wat op te beuren. Bijvoorbeeld zorgen dat er voor ieder wat wils op tafel staat. Daar hoort een bloemkooltaart bij en overheerlijke Libanese zoetzure courgettes met een fris slaatje. Of een pastagerechtje voor andere dochterlief. Wat vrolijke babbels tijdens het tafelen en dromen van hoe het kan worden als de schooldeuren sluiten. Nog even doorzetten. We tellen af.

hartverwarmend

Hartverwarmend mooi. Op een ochtend als deze. In een zalig ontbijt voelen wat je als mama probeert door te geven.
Dank je wel, dochterslief.

gestart

Ik ben nochtans de vrouw van 'alles op z'n tijd'. Maar begin januari kan ik het niet laten zo snel mogelijk ontluikende knollen (liefst blauwe druifjes) en takken met fris groen in huis te halen. Dan begint het jaar pas echt voor mij.

Voor onze nationale volleybalploegen is dit jaar schitterend gestart. Zowel de dames als de heren hebben zich krachtig geplaatst voor het WK. (Maar wie had dit nog niet gehoord?) Gisteren werd de opleiding van de topsport volleybalschool geduid in het journaal, want daar wordt hard en intensief gewerkt om jonge talenten tot een spraakmakend niveau te tillen. Zo vanzelfsprekend is het hele verhaal niet.

Ergens is een jong geel tijgertje te herkennen.

16

Dochterlief is jarig vandaag. Zestien kaarsjes mag ze blazen.

rood

Als hier en daar rood zich in de woonkamer laat opmerken, weet ik dat het aftellen naar het jaareinde is begonnen. Nu al kijken dochterslief uit naar het optuigen van de kerstboom, dromen ze van (heel veel) kerstsfeer in huis. Van knus samen zijn.
Dat hebben we dit weekend al een beetje ingezet. Geen volleybalwedstrijd deze keer. Er was 'rust'. Hebben we samen in de keuken gestaan. Tijdens de week krijg ik altijd culinaire weekendtips. Soms heel concreet, soms met een knipoog 'verras me' of een mysterieus woord als 'herfst'. Dan snuffel ik tussen recepten, duik in boeken.
We hebben een zoete zonde op tafel getoverd. Een heerlijke hartige taart met gemberwortelen, kip en kokos gemaakt. Dromen we ondertussen hoe het samen koken zou zijn in een keuken die er totaal anders uitziet. Praten we wat bij. Er is zoveel te vertellen als je elkaar een week moet missen.

gewoon

Het leven gaat opnieuw zijn gewone gangetje. Het was een rustige vakantie deze keer. Dochterlief mocht mee op stage met het BOIC, wat een enorme ervaring werd. Thuis hielden we het zo rustig mogelijk. Tijd genomen voor alledaagse dingen. Er is brood gebakken, choco gemaakt (met de tweelingneefjes!), gelezen, gewerkt, gedroomd...
Vandaag schrijf ik frisse ideeën neer voor een project met een collega voor de kunstacademie, met voorbereidingen voor de opdrachten deze week. Ik blijf lekker binnen. Neem er een thee bij. Wat muziek op de achtergrond. Als pauze werk ik nog even verder aan een nieuwe lap.
We vergeten dat het buiten kouder wordt en voortdurend druppelt.

tijd

Ik kan de tijd niet vatten. Wat gisteren leek, is plots jaren terug. Net keek ik even hier terug. Toen werden ten huize kermisblauw/geruit blauw de eerste stappen gezet naar het secundair onderwijs. Sindsdien werden elk jaar keuzes gemaakt. Soms kleine, nauwelijks merkbaar. Soms moeilijke. Leuke. Spannende.

Het komt altijd goed. Altijd.

dorpskermis

Kermis in het dorp. Een periode in het jaar waar ik liever over heen zap. Niet echt mijn ding. Muziek in de straat van 's morgens tot laat in de nacht. Feestvierders die geamuseerd hun weg naar huis zoeken. Maar het mag gezegd worden: de dorpsgenoten weten hoe ze gezellig kunnen feesten. Daar heb ik bewondering voor. Volks en ludiek. Omliggende dorpen kunnen de sfeer niet imiteren.
Gisteren startte het weekend met de traditionele lattenkoers. In groepsjes verkleed op latten een parcours door het dorp afleggen. Zelfs de minister van cultuur werd gespot! Vandaag was er het 'Wibbegemse weiden survival contestje'. Dochterlief streed ook mee met enkele vriendinnen uit de jeugdbeweging. Ze werden tweedes! Voor maandag staat er een Afrikaans getint reuzenhuwelijk gepland. (Waar haalden ze de mosterd vandaan?). Misschien moet ik dan maar even vanaf de zijlijn toekijken met het fotoapparaat in de hand.

zomergeur

De vakantie lonkt. De zon en de geuren binnen en buiten versterken het gevoel. Een gemengde geur van vanille en zoete cakesnoepjes hangt in het huis. Morgen is het alweer het laatste kinderatelier van het academiejaar (op woensdag). Traditiegetrouw wordt er gesnoept tussendoor. Baksels door de juf en rode zoete aardbeitjes van moeder natuur. En we eindigen in schoonheid. Het uitreiken van medailles en wat meer. Met alle kinderateliers samen deze keer. Het was fijn samenwerken.
Ook voor dochterslief begint het aftellen. Nog drie maal studeren, twee.... Even tijd nemen voor een schoonheidsdutje tussendoor. Terwijl ik dit schrijf wordt al druk de leerstof ingestudeerd. Sport andere dochterlief hopelijk nog even buiten om dan ook het dagelijkse studieritueel op te pakken. En ik? Ruiken. Doen. De laatste kleine beetjes in orde brengen.

wachtend

 

Wachtend. Aan het prikbord. Op de tafel. Omdat de dagen goed gevuld zijn. Met kaarsjes blazen en richting Brussel rijden, voorbereidingen voor het feestje, opruimen, bakken,..