bedenking

Een bedenking. Is verbeelding bij kinderen een fabeltje?
Het is in ieder geval opvallend - jaar na jaar meer - een uitdaging om dit opnieuw bij kinderen naar boven te halen. Dat kamertje te openen waar het ingesloten is gebleven. Creativiteit wordt verward met het volgen van een handleiding. Het mooi binnen de lijntjes kleuren. Het plezier van het maken zit juist in de toevoeging. Het spelen met kleuren. Met vormen en lijnen. De voldoening om niet louter iets te kunnen maken. Dat je er je eigen verhaal in kan leggen.
Gisteren had ik sterk het gevoel dat de kinderen liever met een handleiding hadden gewerkt. Met tekeningen. Als bij legoblokken. Of andere constructiespelletjes. Hoe maak ik een giraf of olifant of paard of varken? Tel 20 cirkels. Voor de buik gebruik je er tien. Schuif ze horizontaal en verticaal in elkaar. Enz.
Zelfs na drie demonstraties zag ik alleen maar sippe gezichtjes. En zuchten. Het lukte niet.

Er stond gelukkig nog een grote homp klei in de kast.

de olifant van Tine

De olifant van Tine. Begonnen als een tekening. (Terwijl dochterlief Lukaku tekende!). Geëindigd als een zelfgemaakte knuffel. We hebben veel gelachen. Gekletst. Over haar scoutskamp dat net achter de rug is. Over honderd jaar slapen (ik had me geprikt aan de naald) en dat geen prins me nog zou wakker kussen. Ik ben al veel te oud. s'Avonds kon flapoor mee naar huis. Hij zal zich een plaatsje moeten zoeken tussen al haar andere onmisbare troeteldieren.

Tine!

Tine vierde feest! Wij deden samen de tafelversiering. Tegen de avond was er op geen enkele tafel nog een jelly bean te vinden, gelukkig zaten de nepvarianten in een glazen potje. De grote kinderen hadden opnieuw het plezier van plasticine ontdekt, maar tot groot verdriet van onze feesteling was ook haar 'zwartje' omgetoverd in een meerkoppig monster...

Voelden we afgelopen weekend spijtig genoeg ook hoe we allen omgetoverd worden in consumptiemonstertjes die moeten meegaan met de stroom. Voor het feest wou ik verschillende kleurige bloemen. Bij de bloemenzaak waar je per pakje kan kiezen en normaal gezien een overvloed aan keuze hebt, was er geen keuze. Enkel (wel gelukkig in een passende kleur) rozen en de laatste pak gerberia's. De winkel stond vol met opgemaakte boeketten en tientallen dezelfde stukjes. Ik was volgens de verkoopster de enige die een opmerking daarover maakte, andere klanten waren er heel blij mee.
Gisterenochtend werd ik voor moederdag verwend door dochterslief. Koffietje met tijdschrift op bed bij het wachten, een schitterend ontbijt aan een prachtig gedekte tafel. Het ontbijt was heerlijk! Ze hadden wel wat moeten improviseren.... Bij de plaatselijke bakker konden ze geen ontbijtkoeken meer kopen, hij had nagenoeg alles verwerkt in ontbijtpakketten die aan huis werden afgeleverd.
Dochterslief zijn creatief en ze hebben dat fantastisch opgelost. Ik heb mijn vingers erbij afgelikt.

zoete kleurtjes

De damesclub van de familie hield gisteren een knutselnamiddag. Zoete kleurtjes in plasticine, plakband, garen, papiertjes.... lagen klaar. We maakten vlaggetjes, zakjes, lolly's en taartjes voor het feest van Tine. Dit mag de tafels nog feestelijker maken!
Op de taartjes ook Zwartje, het konijn van Tine. Dat kon ze toch niet in roze maken? Hij heet Zwartje en is zwart. En dochterlief maakte Basile, ook in levensechte kleuren. Want hij blijft weg, vergeet waar hij woont en we komen hem ook niet meer tegen in het dorp...

De foto's zijn door Tine gemaakt.

langzaam

 

 

Vijf werkjes hangen uit. Ze veranderen voortdurend. Ik overlap. Knip weg. Voeg toe. Wissel. Steeds maar tussen het overige werk door. Soms zet ik door en naai ik stukken bij elkaar. Vaker helpen speldjes met overdenken. Ergens stelt het me ook gerust. Het langzaam groeien.

 

Misschien is het de kracht van het gelukspoppetje dat Tine voor me maakte.

 

 

 

Piep hier eens. Superleuke slaportretten. Misschien herken je jezelf?