droom

Een woord. Eindigend op een prachtige M. Droom. Je kan geen beter passend woord vinden dat mij omschrijft. Ik ben een eindeloze dromer. Meer nog. Dat helemaal past bij de kampherinnering aan Leisele.

Dochterlief kwam gisteren thuis met post voor mij.(Dank je wel, Patrice!) De kampheer had te laat gearriveerde post nagestuurd. (Dank je wel, David!) Een verdacht pakketje. Misschien is de douane aan onze grensovergang niet vertrouwd met prachtig uitziende post. Misschien was men gewoon nieuwsgierig naar de inhoud. Dat was ik ook. In ieder geval was de (doorzichtige) omslag geopend en mooi dicht gekleefd met een label dat het was gecontroleerd.

Eén woord dus. Droom. Ik heb het ingekaderd en bij mijn bed geplaatst. Om elk moment weg te dromen. Bijvoorbeeld van een verbouwde schuur om in te wonen en te werken, midden de uitgestrekte vlaktes van de Westhoek. Dicht bij zee. Een droom die nog wat werd aangewakkerd toen ik een ander postpakket kreeg op kamp. Een zakje koffieklets. (Dank je wel, Leen!) We hebben er toen in Leisele een gezellig moment van gemaakt. Met de kokkies, de kampheer en zijn vader. Gekletst over de zeven generaties die op de boerderij leefden. De relatie met de zee als je boer bent vlakbij. De gebouwen. De geschiedenis...

Ik heb me dus net nog een kopje Ethiopische koffie gezet. Dezelfde van toen. Ga wat wegdromen. Alle realiteit even vergeten. Luisteren naar de wind die me misschien iets moois toefluistert.  Iets dat dicht bij mijn droom komt.

blog hop

Ik vind het fijn om in mijn moedertaal te schrijven. De woorden uit te zoeken die het meest omschrijven wat ik wil vertellen. Dit lukt me niet in een andere taal. Dan word ik zeer rudimentair in het uitdrukken. Er blijft dan een gemis hangen. Vandaar…

De vier vragen* heb ik door elkaar gehaald om met jullie mijn creatieve verhaal te delen.

Jaren terug sprak iemand me aan (die me nog kende uit mijn schooltijd) met de woorden: ‘Inge, er ligt altijd een rechte weg voor je. Jij verkiest zijwegen, soms met grote bogen. Altijd weer kom je op die rechte weg terug.’ Dat raakte me.

Tot vandaag. Misschien meer nog vandaag dan het moment dat hij het uitsprak.

Het leven en de liefde fascineren me. De omzwervingen. Het verdwalen. Vinden. Pijn van het verlies. Raakpunten. Denkpaden. Obstakels. Wegen die uit elkaar lopen. De afgronden. Het kruisen…

Het ervaren, erover nadenken is niet voldoende voor me. Ik heb een kunstenaarsziel en voel de drang om het in eigen werk te vertalen. Soms volstaan penseel en aquarel. Een potlood. De laatste jaren grijp ik vlugger naar naald en draad. Werk ik met handwerktechnieken die ik van mijn grootmoeder leerde. Zij is een belangrijke vrouw in mijn leven geweest. Hoe ik nu denk en wat ik doe vind vaak zijn oorsprong in haar (veel te korte) leven en mijn samenzijn met haar.

Mijn verbeelding van de liefde en het leven. In kleine werken. Een zoektocht in contrasten en vormen. Kleur en compositie. Verwacht geen letterlijk verhaal. Geen kunsthistorische uitleg. Het is wat het is.

Er is zoveel dat als  inspiratie aanvulling kan zijn op mijn werk. Kijken. Luisteren. Literatuur. Een biografie. Muziek. Een bijzondere ontmoeting. Fotografie. Kunst. Een wandeling of fietstocht. De natuur…

Mijn schets/notitieboek is nooit ver weg. Ik noteer of teken. Krabbel wat tegen het vergeten. Dat kan daar jaren rustig genoteerd staan tot het me weer bij herlezen opvalt en me vandaag verder helpt.

Ik ben een vrouw en een moeder. Dat is een rijkdom. Het blijft een droom om wakker te worden, naar een eigen atelier te kunnen gaan en de hele dag tussen mijn gedachten en werk te verblijven. De realiteit is anders.

Een atelier heb ik niet. Een kleine werkplek wel. Er staat een grote tafel. Ik prik probeersels, materialen en foto’s die me inspireren op een wand. Ik kijk uit over de velden en een dagelijkse film van wolkenlandschappen. Dat volstaat.

Het is een uitdaging om iedere dag opnieuw evenwicht te vinden tussen wat ik verlang en wat ik vind dat mijn taak als moeder/mens is. De dagen dat het lukt om tijd voor mezelf af te bakenen en te creëren in combinatie met de tijd die ik voor en met dochterslief kan doorbrengen, maken me intens gelukkig.

*

What am I working on.

How does my work differs from others in it's genre.
Why do I create what I do.
How does my creative process work.

Hier zou ik op mijn beurt andere creatieve zielen mogen nomineren. Dit verloopt moeizamer dan ik had verwacht. 

daarom

"Je sais qu'on ne peut jamais se connaître, mais seulement se raconter.” 
SIMONE DE BEAUVOIR.

jubileum

Een dag als gisteren. Grijs. Regen en wind. Of toch niet. De reservatie heb ik achterwege gelaten. Ik neem wat er komt. Ik breng twee werelden samen. Verbind en mijmer over de keerzijde van de dingen.
Een dag als vijf jaar geleden. Of toch niet. Iets lichter grijs dan toen. Wel regen. Een mooie grijze dag om met een blog te starten.
Tussenin liggen kermisblauwe en geruit blauwe dagen. Bewolkte. Overtrokken. Luchtige dagen. Warme. Ijskoude. Puffende. Zoveel dagen waarop ik naar woorden zocht om momenten voor mezelf te bewaren. En voor dochterslief. Voor jullie.