liefde in kleine letters

Bernlef deelde een beschreven jeugdliefde met mij gisteren. 'Ten slotte schreef hij haar een briefje, dat hij haar vier keer dubbelgevouwen als een minuscuul pakje tijdens het speelkwartier in haar hand drukte. Op dat stukje stond een rijtje woorden, een plaatsbepaling van zijn onmetelijke liefde. 'Henk - Sparenbergstraat 14 - Haarlem - Nederland - Europa - De Aarde - Het Universum. Steenbok (14.1.1937). Wil je met me gaan?'

Ik dacht meteen aan de babbel afgelopen woensdag in het kinderatelier. We knipten cirkels.
Juf, heb jij al een liefje? Hebben jullie al gekust, juf? En het gegiechel begon. In crescendo.
Waarop E. vertelde dat ze vorig jaar nieuw was op een grote school. Alle jongens waren plots verliefd op haar. Ook van het tweede en derde leerjaar. Dat is toch leuk? Dan kan je zelf jouw liefje kiezen. Dat was het niet. Ze had het 'aan' met allemaal. Ondertussen zijn ze één voor één gedumpt. Ze waren NIET leuk.

Hoe het met Henk verliep? 'O nee, riep ze, o nee.' Lees zelf maar op pagina achtentachtig.

anker

fluit

kinderatelier

Het kinderatelier voor de allerjongsten.
De steen. Zoeken naar de vorm, met aandacht voor het begin en einde van de lijn. Drie maal vertrekken van eenzelfde basisvorm: de ovaal. Als een pompon, met ijzerdraad en in klei.
Vandaag hebben we aandachtig gekeken naar de restanten van de zondagse herfstdag. Met potlood en kleur.

wachten

 

Het is wachten. Op fietsweer. Ondertussen haal ik het landschap binnen. Oude meesters op de werktafel. Wat inkt. Een penseel en het schetsboek.

De zon kwam al even door het raam naar binnen gluren.

eeuwenoud

 

Dochterlief werd vandaag opnieuw voor een dagje training in Vilvoorde verwacht. Dan maak ik er 'ons' dagje Brussel van. Vandaag geen 'ons', maar 'ik'. Een culturele uitstap. Schetsboek in de tas. Potlood.

 

De boemeltrein bracht me vlakbij het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis, in het Jubelpark te Brussel. Indrukwekkend groots. Architectuur om te imponeren. Je nietig te voelen.

Ik schuifelde van kast naar kast doorheen het eeuwenoud Cyprus. Geen tiener die met de ogen draaide omdat moeder te lang stilhield. Het was er rustig. Ik maakte aantekeningen met mijn potlood. 

Genoot van sobere kracht in vorm en kleur.

Mijn eeuwenoude tocht werd verdergezet doorheen de vaste collectie. Een diadeem uit Brazilië met vogelkopje. Blauwe keramiek uit Iran. Textiel. Vederpracht. Griekse en Romeinse goden. Ik stond stil bij de mummie van de borduurster. Volgde de gebonden draadjes bij die van een krokodil. Bewonderde de heilige ram van de god Amon (en de zaalwachter keek me vertwijfeld aan). Het meest gegrepen ben ik door een alledaags Egyptisch tafereel uit het Middenrijk. Een in hout vervaardigd dier.

Na drie uur heb ik mezelf verplicht het museum te verlaten. Ik laat me een ander dagje Brussel opnieuw verrassen.