tanzt, tanzt,

'Ik krijg het kijken niet losgekoppeld van de taal.' Bernard Dewulf. Zo vergaat het me ook. Soms komen de woorden mijn hoofd binnen gekropen. Ik kan niet anders dan noteren. Doorhalen. Opnieuw. Toevoegen en doorkrassen. Tot het er staat en ik rust vind in die woorden.
Ik plaatste de woorden zonder beeld. Liet ze voor zichzelf spreken. Into one-another III to P.P.P. was de directe aanleiding. En ongetwijfeld het oneindig kijken naar de overige  afbeeldingen van haar werk.
Hoe meer ik keek, hoe meer ook een scène tussen de schaduw van hoge boomstammen op een betonnen vloer, tussen mijn woorden dansten.

Dat is zo mooi aan cultuur. Het beleven. Van het ene schone in het andere vallen. Daarin verzwolgen geraken. Het meenemen. Ook als is het een grijze dag als vandaag.

altijd schieten woorden te kort

'Ik heb in Parijs op een tentoonstelling een vreemd geel vlekje gezien.' Het lezen van deze ene zin veranderde mijn kijken. Naar kunst. Vooral: het opende mijn kunstenaarsziel voor Bonnard. Dank je wel, Bernard! Onafgebroken. Met vlagen onophoudelijk bewonderen (in plaatjes).
Ik maakte in gedachten een vreugdesprongetje zondag. M.D. schreef treffend over het creëren en Bonnard was haar zielsverwant.  Dat blijft hangen. Het onvoorspelbare. Loslaten toelaten. Herkijken. Bevragen. De durf. Omdat het niet anders kan.

Bij die zondagse koffie dacht ik verder. Noteerde. Dat dit misschien het verschil maakt tussen topsport en cultuur. De doelstellingen durven bijschaven. Herbevragen. Durven aanvaarden dat het anders kan lopen dan je vooraf stelde. Dat het even waardevol kan zijn. Volmaakter.
Gespreksstof voor bij een andere koffie. Als ik ooit de kans krijg...

eeuwenoud

 

Dochterlief werd vandaag opnieuw voor een dagje training in Vilvoorde verwacht. Dan maak ik er 'ons' dagje Brussel van. Vandaag geen 'ons', maar 'ik'. Een culturele uitstap. Schetsboek in de tas. Potlood.

 

De boemeltrein bracht me vlakbij het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis, in het Jubelpark te Brussel. Indrukwekkend groots. Architectuur om te imponeren. Je nietig te voelen.

Ik schuifelde van kast naar kast doorheen het eeuwenoud Cyprus. Geen tiener die met de ogen draaide omdat moeder te lang stilhield. Het was er rustig. Ik maakte aantekeningen met mijn potlood. 

Genoot van sobere kracht in vorm en kleur.

Mijn eeuwenoude tocht werd verdergezet doorheen de vaste collectie. Een diadeem uit Brazilië met vogelkopje. Blauwe keramiek uit Iran. Textiel. Vederpracht. Griekse en Romeinse goden. Ik stond stil bij de mummie van de borduurster. Volgde de gebonden draadjes bij die van een krokodil. Bewonderde de heilige ram van de god Amon (en de zaalwachter keek me vertwijfeld aan). Het meest gegrepen ben ik door een alledaags Egyptisch tafereel uit het Middenrijk. Een in hout vervaardigd dier.

Na drie uur heb ik mezelf verplicht het museum te verlaten. Ik laat me een ander dagje Brussel opnieuw verrassen.

iets op Bach*

 

 

Ik beluister Bach. Motets. Ze begeleiden mij op mijn pelgrimage in woorden. Zoals ik ze nu beschrijf. Onlangs leende ik 'Pelgrimage' van Annie Leibovitz uit de bibliotheek. Ik ontdekte het leven van Eleanor Roosevelt, vrouw van. Wat een openbaring op zich was. De krijtjes en het licht versleten laken van Georgia O'Keeffe. (Vorige week kon ik een prachtig boek inkijken over de huizen waarin ze woonde.) Specimen van Darwin, de jurk van Dickinson, het raam waarvoor Virgina Woolf schreef... Het boek liet me onwennig zoeken naar beelden die bij woorden hoorden, of misschien ook niet.

Ik heb zo mijn eigen manier om op cultuurbedevaart te gaan. Noem mij op dit moment een passieve genieter. Eén van mijn oorden is de bibliotheek. Al moet ik toegeven dat ik na al die jaren vaak moeilijk vind wat ik echt wil lezen en ontdekkingen nog zelden gebeuren. Een andere is de televisie. Jawel. Sinds we digitaal gaan, bewaar ik culturele producties. Dat is haalbaar, het blijft een zeldzaam verschijnsel. En op een moment dat niets anders lijkt te lukken, ga ik onderuit in de zetel. Ik voorzie een warme drank, iets zoets. Zo gleden afgelopen dagen uren voorbij met Erwin Wurm, architecten Robbrecht en Daem en Alain Platel. Dan komt er verlichting. Uit het niets. En Bach hoort daarbij.

 

*De titel van dit bericht verwijst naar een dansproductie van Alain Platel en Les Ballets C de la B.